Ekberî Okulunun Yayılışı
Ekberî geleneğin temsilcileri, etkileri ve tarihsel gelişimi.
Arapça cilt tanıtımından çevrilmiştir
Bu cilt, Muhyiddin İbnü’l-Arabî’nin 638/1240 yılında Dımaşk’ta vefatından sonra mirasının yayılışını ele alır. Öğretilerinin talebeleri, okuyucuları ve eserlerini şerh edenler aracılığıyla Şam bölgesinde ve Anadolu’da, ardından İslâm dünyasının diğer bölgelerinde nasıl etkili olduğunu inceler.
Araştırma, Ekberî düşüncenin aktarılmasına ve geliştirilmesine katkıda bulunan Sadreddin Konevî, Abdürrezzâk Kâşânî, Abdülkerîm Cîlî, Abdülganî Nablusî ve Abdülvehhâb Şa‘rânî gibi isimleri öne çıkarır. Bu mirasın farklı ilmî ve tasavvufî çevrelerde nasıl karşılandığını araştırır.
İbnü’l-Arabî’nin eserleri ve görüşleri etrafındaki tartışmalar da destek ve yorumdan itiraz ve eleştiriye kadar ele alınır. Ekberî ekolün yayılışı tek biçimli bir süreç değil; şerhlerin, karşılıklı tartışmaların ve görüş ayrılıklarının oluşturduğu çok yönlü bir tarihtir.
Bu ciltteki bazı kayıtlar şu anda yalnızca başlıklardan oluşur. Rehber, yayımlanmış planı açıklar; bu kayıtların tam bölüm çevirileri henüz mevcut değildir.
Tarihî metinleri, kaynakları ve araştırmaları ilgili sitelerde keşfedin.
